Ne zaman kendisi olur insan?

Küçüklüğümüzde başlayan “Anne bu ne?” soruları ilk sorgulamalar olduğunu bilmeden başlatır sistem bizi sorgulatmaya, daha doğrusu “hatırlatmaya”.

Neden mi hatırlamak diyoruz. Çünkü insan “unutmaya programlı” bir yapıya gelmiştir dünyaya.

Bilen, hafızasında olan, unutan, yüksek zekâ; insan.

Eşyaların adlarını öğrenerek, kişilerin isimlerini hafızaya alarak, yaş aldıkça insanlarla olan kurduğumuz yakın-uzak ilişki bağlarımıza göre kayıtlarımıza anılarla depolarız beden hazinemize.

Bu anılarımız zamanla eşyalarla, birbirimize aldığımız yaşanmışlıkları hatırlatan hediyelerle özdeşleşir. Bir gün o eşyalardan veya hediyelerden birine bir şey olduğunda “kırıldığında” bizi çok etkiler. Sanki o anıya zarar vermiş gibi algılar bedenimiz ve yüksek dozda sinir sistemimiz uyarı verir. Halbuki kırılan bir eşyadır o anı yaşanmış ve orası tarihsel döngüde zaman hafızasında durmaktadır. Yaş aldıkça bu bakış açısına olan idrak arttıkça eşyaların, kıyafetlerin, mekanların zihnimizdeki anlamı değişmeye başlar. Yani artık “tutunmayı” o durumun bizi yönetmesini, bir başka deyişle farklı bir bilince taşınınca bizi etkilememeye başlar.

Bu farkındalıkla gelen illüzyonlardan çıkış kapıları ile bilinç altımızdaki örüntülerin hayatımızdaki görüntüleri değişip dönüşmeye başlar.

Kendimiz demek ailemizden getirdiklerimiz ve getirmediklerimizle, bir birey olma yolculuğunda neyin sevip sevmediğimizi fark etmek, nelerin bizim gelişimimize hizmet edip etmediğini bilmek ve sınırlarımızı koruyarak yaşamımızın iş ve özel hayat dengesini yaşam amacımızla entegre ettikçe insan kendisini bulmaya başlar.

Bulmak ilk kapıysa onun kilidini açmak için anahtarı da keşfetmek bize ait olmayanlardan arınmak, konstelasyonlardan geçmek ve özdeki benin kavrayışına varmak olur.

Kendini bulmak eğlenceli bir lunaparka benzer.