Kömürden Elmasa

Bir zamanlar, dağların ardında saklı eski bir şehir vardı. Bu şehirde insanlar iki ayrı dünyanın arasında yaşamaya çalışırdı: biri gözle görülen maddi dünya, diğeri ise kalbin sessizce duyduğu manevi âlem…

Şehrin en yaşlı dervişi her sabah aynı sözü söylerdi:

“Toprağın altında kararan her şey kaybolmuş değildir. Bazıları sadece elmasa dönüşmek için bekler.”

Genç bir adam vardı; hayatı boyunca neden bu kadar ağır sınavlardan geçtiğini anlamaya çalışıyordu. Kaybetmişti, yorulmuştu, beklemişti… İçindeki ışığın söndüğünü sanıyordu.

Bir gün dervişe gidip sordu:

“Bu kadar baskı neden? Bu kadar karanlık neden?”

Derviş onu eski bir maden ocağına götürdü. Ellerine siyah bir kömür parçası verdi.

“Bak,” dedi. “Bu gördüğün şey bir zamanlar ışığı içine hapsetmişti. Şimdi karanlık görünüyor. Ama zaman, sabır ve baskı onu yok etmezse… içindeki sır ortaya çıkar.”

Sonra avucundan küçük bir elmas çıkardı. Güneş vurduğunda her yere ışık saçıyordu.

“Kömür ile elmas aynı özden doğar,” dedi derviş. “Farkı oluşturan şey; kaçmadığı karanlık, sabrettiği baskı ve içindeki hakikati terk etmemesidir.”

Genç adam sustu.

O an anladı ki insanın yaşadığı her kırılış, ruhuna açılan gizli bir kapıydı. Maddi dünyada yorulan beden, manevi dünyada olgunlaşan kalbin yol arkadaşıydı. Servet kazanmak kötü değildi; yeter ki ruhunu fakir bırakmasın. Güç sahibi olmak yanlış değildi; yeter ki kalbini kibirle taşlaştırmasın.

Çünkü gerçek zenginlik, cebin dolarken kalbinin de genişleyebilmesiydi.

Ve insan, dünyayı sadece almak için değil; ışığını paylaşmak için yaşadığında dönüşmeye başlıyordu.

Tıpkı bir elmas gibi…

En derin karanlıkların içinde, en ağır baskıların altında, sessizce oluşan bir ışık…

Çünkü bazen Allah, insanı cezalandırmak için değil, parlatmak için zorlar.

Kalbimizin ve aklımızın dengesi yaşamımızın her yerinde görünür olması niyetiyle.