“Uslu Çocuk” Formüllerini Çöpe At!

Yirmi beş yaşındaki Mustafa’ya en başta şunu söylerdim: Sana öğretilen o ‘uslu çocuk’ formüllerini bir kenara bırak.

Bizler maalesef filtreden geçmemiş, doğruluğu tartışılır Anadolu öğretileriyle büyüdük. Bize hep ‘sebat et, şükret, olduğun yeri koru’ denildi. Durağan, her şeyin yerli yerinde olduğu bir ülkede bunlar belki bir erdem sayılabilirdi. Ama bizim gibi dinamikleri her sabah değişen bir coğrafyada ve bilimin, teknolojinin bu denli büyük bir ivmeyle aktığı bir çağda; bu kavramlar maalesef körelmenin tetikleyicileridir. Seni olduğun yere çiviler, risk almanı engeller ve potansiyelini sınırlar.

Ona şunları özellikle öğütlerdim:

• Daha Fazla Hareket Et: Ben o yaşlarda çok hareketliydim ama bugünkü aklım olsa ‘daha da çok hareket et’ derdim. Statik olan her şeyden kaç. Çünkü hayat, durduğun yerde değil, hareket halindeyken karşılaştığın o kaosta gizli.
• Düşmekten Korkma, Çünkü Düşeceksin: Bize düşmemeyi öğrettiler, oysa asıl deneyim o dizlerimizin kanadığı yerden geliyor. Risk almaktan çekinme. Düşmek başarısızlık değil, bir sonraki aşamanın ders notudur.
• Ceplerini Doldur: Yolun üzerinde gördüğün, o an ne işe yarayacağını bilmediğin her bilgi kırıntısını, her yetkinliği, her insan temasını heybene at. Çünkü bugün ‘alakasız’ görünen bir parça, yıllar sonra kuracağın devasa bir sistemin en kritik boşluğunu dolduracak. (Nitekim benim hayatımda mühendislikten çikolataya, medyadan yapay zekaya uzanan o garip puzzle’ın parçaları tam olarak böyle birleşti.)

Kısacası ona; ‘Güvenli limanlardan çık, daha çok temas et, daha çok bilgi biriktir ve asla durağanlığın konforuna aldanma’ derdim. Hayat, o ‘şükret ve bekle’ öğretisinin çok ötesinde bir aksiyon gerektiriyor.