Bir Yerin Olsun

Dostoyevski, Suç ve Ceza kitabında “Herkesin gidebileceği bir yeri olmalı” der. Çünkü öyle bir an gelir ki insanın mutlaka bir yere gitmesi gerekir. Dünyanın en zor hissi, kendini ait hissetmediğin bir yerde bulunma zorunluluğudur.

Hikâyeler de yolculukla başlar… Varılacak bir yer varsa yolculuk mutluluktur.
Gidebilmek bazen metafordur ama çoğu zaman da bedensel bir ihtiyaçtır. Şimdi hepimiz zamanda yolculuğa çıkalım. Birçoğumuz bu hissi en azından bir kere yaşamıştır. O an geldiğinde gözümüzü kapatıp açtığımızda aniden çekilip ortamdan alınmak isteriz…

Yirmili ve otuzlu yaşlarda bir yer; kimi zaman bir arkadaş, bir dost, bir sırdaş… Kırklı yaşlarda bir yer; belki eş, belki aile, belki de çocuklar… Ama ellili yaşlar ve sonrası…

Aslında insanın cumhuriyeti evidir derim her zaman. Ev, en büyük sığınaktır. Ama “bir yer” kavramı artık evden de öte olmaya başladı. “Bir yer”, daha öncesinde yaşanmışlıkları size hatırlatmayan, sıfırdan başlama duygusu yaşatan, sadece kendinizle paylaştığınız ve size özel olanı çağrıştırıyor sanki…

Ben buna kendi küçük cumhuriyetini yaratmak diyorum. Ellili yaşlarda insan, artık daha az insanlı, bol doğalı, kendi yalnızlığı ile kendini mutlu edebileceği yerlerin varlığını oluşturma çabasına giriyor. Hani şarkıda diyor ya: “Bir yer bulalım dünyadan uzak.” Tam olarak öyle…

Bu çaba beni doğaya itti. Anahtarının sadece bende olduğu, aranıldığım zaman “Kafasını dinlemeye tatile gitmiştir nasılsa” diyecekleri; ama “Ben geldim!” diyerek haykıracağım toprağım, ağacım… Bir yerim değil, her şeyim olan bir yerim var artık.

Ne iyi yapmışım… Gideceğim bir yerim olsun derken, meğerse yaratacağım bir yer olacakmış. “Madem geldin buraya, hadi başla,” dedi. Bu dünyaya insandan daha değerli bir varlık bırakmak hayalimi bana hatırlattı. Şimdi burada yeni hikâyeler zamanı…

Bir yer edinin; bu, kendinize yatırım tavsiyesidir.