Kutsal Vadi Peru Günlükleri

Sabah sis dağların eteklerine sarılmıştı. Güneş henüz görünmeden, And Dağları’nın sessizliği içime işledi. Hava ağır ama aynı zamanda yumuşaktı; sanki dünya nefesini tutmuştu. Bugün burada zamanın başka türlü aktığını hissediyorum. Belki de hiç akmıyor.

Pisac köyüne doğru yürürken adımlarımın sesini taş duvarlar geri yansıtıyor, ama yankı gecikmeli geliyordu. O an anladım: burada zaman düz bir çizgi değil, daire gibi dönüyor. Aynı adımı hem geçmişte hem gelecekte atıyor gibiydim.

Bir yaşlı kadınla göz göze geldim. Yüzü derin çizgilerle doluydu, ama gözleri çocuk gibi parlıyordu. Bana Quechua dilinde birkaç kelime söyledi; anlamadım ama içimde bir yankı hissettim — sanki bin yıl önceden bana sesleniyordu. Mekân eridi, zaman çözülüp bir ırmak gibi üzerimden aktı.

Öğleden sonra bir tapınak kalıntısına oturdum. Taşların arasında rüzgârın söylediği eski bir şarkı vardı. O an anladım: Zaman sadece insanın icadıydı. Bu topraklarda geçmiş, şimdi ve gelecek aynı anda nefes alıyordu.

Gözlerimi kapattım. Bir an için bedenim kayboldu, yalnızca nefesim kaldı. Rüzgârla, toprakla, güneşle bir oldum. Mekânın sınırları çözülürken, içimde bir sessizlik yayıldı — sonsuzluk gibi.

Akşamüzeri, gökyüzü mora dönerken kendimi yeniden dünyaya döner gibi hissettim. Saatime baktım: yalnızca iki saat geçmişti. Oysa içimde bir ömürlük zaman akmış gibiydi.

Belki de Peru’nun büyüsü budur: zamanı eritip ruhu asıl yerine, şimdiye taşımak.